Shloka 15
Dharma-vyādha on the Subtlety of Dharma, Karma, and the Continuity of the Jīva (Āraṇyaka-parva 200)
तस्मात् कल्याणवृत्तः स्या- दनन्ताय नर: सदा | विहाय चित्त पापिष्ठं धर्ममेव समाश्रयेत्,“इसलिये मनुष्यको सदा कल्याणकारी सत्कर्मोमें ही लगे रहना चाहिये। इससे अनन्त फलकी प्राप्ति होती है। पापपूर्ण चित्त (चिन्तन या विचार)-का परित्याग करके सदा धर्मका ही आश्रय लेना चाहिये'
tasmāt kalyāṇa-vṛttaḥ syād anantāya naraḥ sadā | vihāya cittaṃ pāpiṣṭhaṃ dharmam eva samāśrayet ||
Kaya nararapat na ang tao’y laging mamuhay sa mabuting asal at magsagawa ng mga gawang mapagkawanggawa, sapagkat ang mga ito’y humahantong sa gantimpalang di-naluluma. Talikdan ang pinakamasasamang hilig ng isip, at sa dharma lamang manalig.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Maintain wholesome conduct and beneficent action consistently, because it yields imperishable results; renounce sinful mental tendencies and rely solely on dharma as one’s guiding refuge.
Vaiśaṃpāyana, in his ongoing narration, delivers a general ethical injunction: he turns from specific events to a universal counsel on right conduct—urging the listener to abandon sinful thoughts and adhere to dharma for lasting good.