Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् । शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्नायुततारकम्,कुन्तीपुत्र महाराज युधिष्ठिर! इसके बाद आकाश सौ सूर्योसे उदभासित-सा दिखायी देने लगा। उसमें सैकड़ों चन्द्रमा और करोड़ों तारे दिखायी देने लगे
tato vyoma mahārāja śatasūryam ivābhavat | śatacandraṃ ca kaunteya sahasrāyutatārakam ||
Pagkaraan, O dakilang hari, ang langit ay wari’y naliliwanagan ng sandaang araw. O anak ni Kuntī, nagningning din ito sa sandaang buwan at sa mga bituing libo-libo at sampu-sampung libo ang bilang—isang nakapanghihilakbot na pagpapakita sa kalangitan na hudyat ng pasyang pagliko ng kapalaran na may bigat ng kapangyarihang banal.
वासुदेव उवाच
The verse emphasizes how extraordinary cosmic signs can mark moments of divine intervention or moral turning points; it invites the listener to recognize that dharmic events may be accompanied by awe-inspiring manifestations that humble human pride and reorient attention toward higher order and purpose.
Vāsudeva describes a sudden transformation of the heavens: the sky blazes as if with a hundred suns, accompanied by a hundred moons and innumerable stars—an adbhuta (marvel/omen) indicating an exceptional, superhuman occurrence unfolding in the story.