Shloka 36
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्,“खोटी बुद्धिवाले मनुष्योंके लिये जिसे त्यागना अत्यन्त कठिन है, जो शरीरके जरासे जीर्ण हो जानेपर भी स्वयं जीर्ण नहीं होती तथा जिसे प्राणनाशक रोग बताया गया है, उस तृष्णाको जो त्याग देता है, उसीको सुख मिलता है
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo 'sau prāṇāntiko rogās tāṃ tṛṣṇāṃ tyajataḥ sukham ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Ang pagnanasa—na napakahirap talikdan ng mga naliligaw ang isip, na hindi tumatanda kahit tumanda ang katawan, at sinasabing isang sakit na pumapatay ng buhay—ang kaligayahan ay sa kanya lamang na nagtatakwil sa uhaw na iyon.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Insatiable craving is portrayed as a fatal inner disease: it persists even as the body ages, and true happiness arises from relinquishing it through discernment and self-mastery.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, a moral reflection is given: he characterizes tṛṣṇā (craving) as stubborn and deadly, and states that the person who abandons it attains sukha (well-being).