Shloka 9
ततस्तु मुदितो राजन् देवराज: शतक्रतुः । ऐरावतं समास्थाय ता: पश्चन् मुदिता: प्रजा:,सब लोग बड़ी प्रसन्नताके साथ अपने-अपने धर्मोंमें स्थित रहते थे। अपनी उन सारी प्रजाको आनन्दित देखकर बलासुरके शत्रु देवराज इन्द्र बड़ी प्रसन्नताका अनुभव करते थे। एक दिनकी बात है, इन्द्र ऐगावत हाथीपर आरूढ़ हो चैनसे दिन बिताती हुई अपनी प्रजाको देखनेके लिये भ्रमण करने लगे
tatastu mudito rājan devarājaḥ śatakratuḥ | airāvataṃ samāsthāya tāḥ paśyan muditāḥ prajāḥ ||
Pagkaraan nito, O hari, ang haring-diyos na si Indra—ang nagsasagawa ng sandaang paghahandog—ay lubhang nagalak. Sumakay siya kay Airāvata at naglibot upang pagmasdan ang kanyang mga nasasakupan, na sila man ay masaya at matatag sa kani-kanilang tungkulin ayon sa dharma. Nang makita niyang ang buong bayan ay kontento at nakatindig sa dharma, si Indra—kaaway ni Bala—ay nakadama ng malalim na kasiyahan at lumabas upang siyasatin ang kanilang kagalingan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of governance: the ruler’s joy is grounded in seeing the people established in their own dharma and living contentedly. A king (or protector) should actively observe and safeguard social well-being rather than rule in abstraction.
Vaiśaṃpāyana describes Indra’s satisfaction on seeing his subjects happy and dutiful. Indra mounts his elephant Airāvata and goes on a tour to observe the populace, emphasizing his role as a vigilant divine ruler.