Shloka 34
मधुकैटभवधोपाख्यानम्
The Account of the Slaying of Madhu and Kaiṭabha
जो श्रेष्ठ द्विज सदा अतिथियों, भूत-प्राणियों तथा पितरोंको अर्पण करके अर्थात् बलिवैश्वदेव करके शेष अन्न स्वयं भोजन करता है, उससे बढ़कर महान् सुख और क्या हो सकता है? देवेन्द्र! इस यज्ञशेष अन्नसे बढ़कर अत्यन्त मधुर और पवित्र दूसरा कोई भोजन नहीं है ।। दत्त्वा यस्त्वतिथिभ्यो वै भुद्धक्ते तेनेव नित्यश: । यावतो ह[ुन्धस: पिण्डानश्नाति सततं द्विज:,जो प्रतिदिन अतिथियोंको देकर शेष अन्नसे ही भोजनका काम चलाता है, उसके अन्नके जितने ग्रास अतिथि ब्राह्मण नित्य भोजन करता है, उतने ही हजार गौओंके दानका पुण्य उस दाताको प्राप्त होता है, तथा उसके द्वारा युवावस्थामें जो पाप हुए होते हैं, वे सब निश्चय ही नष्ट हो जाते हैं
dattvā yastv atithibhyo vai bhuṅkte tenaiva nityaśaḥ | yāvato hundaśaḥ piṇḍān aśnāti satataṃ dvijaḥ, tāvanti sahasragodānapuṇyāni labhate dātā | yuvāvasthākṛtāḥ pāpāḥ sarve tasya praṇaśyanti niścitam ||
Sabi ni Baka: “Ang taong araw-araw ay unang nagbibigay sa mga panauhin—ginaganap ang handog na ukol sa mga nilalang at sa mga ninuno—at saka kumakain lamang ng natira, ay nakakamit ng ligayang walang kapantay. O panginoon ng mga diyos, walang pagkaing hihigit sa tamis at kadalisayan ng natirang bahagi ng handog na ito. Tunay, sa bawat subo na kinakain ng panauhing brāhmaṇa mula sa inihandog, ang nagbibigay ay nagkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng isang libong baka; at ang mga kasalanang nagawa sa kabataan ay tiyak na napapawi.”
बक उवाच