Shloka 2
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
पितृभक्तो$सि विप्रर्षे मां चैव शरणं गत: । ततो दृष्टो$स्मि ते साक्षाद् ब्रह्मचर्य च ते महत्,ब्रह्मर्ष! तुम पितृभक्त हो, मेरी शरणमें आये हो और तुमने महान् ब्रह्मचर्यका पालन किया है। इन्हीं सब कारणोंसे तुम्हें मेरे साक्षात् स््वरूपका दर्शन हुआ
pitṛbhakto ’si viprarṣe māṃ caiva śaraṇaṃ gataḥ | tato dṛṣṭo ’smi te sākṣād brahmacaryaṃ ca te mahat, brahmarṣe ||
“O pinakamahusay sa mga pantas sa hanay ng mga brāhmaṇa, ikaw ay tapat sa mga ninuno (pitṛ) at ikaw rin ay sumilong sa Akin. Kaya Ako’y nagpakita sa iyo nang tuwiran; at ang iyong dakilang pagtalima sa brahmacarya, o brahmarṣi, ay naging mahalagang dahilan din. Dahil sa mga birtud na ito—paggalang sa mga ninuno, pagsuko at pagkanlong, at disiplin ng kalinisan—ipinagkaloob sa iyo ang pagtanaw sa Aking hayag na anyo.”
देव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that divine grace and direct spiritual experience (darśana) are grounded in ethical and devotional disciplines: honoring one’s ancestors (pitṛbhakti), taking refuge in the divine (śaraṇāgati), and maintaining rigorous self-control, especially brahmacarya.
A deity addresses a sage and explains why the sage has been granted a direct vision: the sage’s devotion to the forefathers, his surrender to the deity, and his great practice of brahmacarya together have made him worthy of this encounter.