Book 3, Āraṇyaka-parva — Adhyāya 19: Pradyumna’s Reproach of Withdrawal and the Ethics of Kṣātra Reputation
ततः परमसंदृष्ट: प्रद्युम्न: शरमुत्तमम् । संजहार धनुःश्रेष्ठात् तूणे चैव न्यवेशयत्,यह सुनकर प्रद्युम्न बड़े प्रसन्न हुए। उन्होंने अपने श्रेष्ठ धनुषसे उस उत्तम बाणको उतार लिया और पुन: तरकसमें रख दिया
tataḥ paramasaṃdṛṣṭaḥ pradyumnaḥ śaram uttamam | saṃjahāra dhanuḥśreṣṭhāt tūṇe caiva nyaveśayat ||
Pagkaraan nito, si Pradyumna—lubhang nalugod sa kanyang nasaksihan—ay inalis ang napakahusay na palaso mula sa kanyang pinakamainam na busog at maingat na ibinalik ito sa lalagyan ng mga palaso. Ipinakikita ng sandaling ito ang disiplinadong pagpipigil: kahit sa gitna ng digmaan, ang karapat-dapat na mandirigma ay nag-iingat ng sandata nang payapa, hindi padalus-dalos ni mapagmataas, kundi may malinaw na pagpipigil at pagkamalay.
वायुदेव उवाच
The verse highlights disciplined restraint: a capable warrior does not act impulsively but maintains composure, properly securing weapons and remaining prepared without aggression.
After hearing the preceding words and being pleased, Pradyumna removes an excellent arrow from his finest bow and places it back into the quiver, signaling calm control and readiness.