दृष्टवा परिमितं तस्य प्रभावममितौजस:,उस अमित तेजस्वी शिशुका अनन्त प्रभाव देखकर मैं यत्नपूर्वक उसके समीप गया और विनीतभावसे हाथ जोड़कर सम्पूर्ण भूतोंके आत्मा उस कमलनयन देवताका दर्शन किया
dṛṣṭvā parimitaṃ tasya prabhāvam amitaujasā | sa amit-tejasvī śiśukaḥ ananta-prabhāvaḥ dṛṣṭvāhaṃ yatnapūrvakaṃ tasya samīpaṃ gataḥ | vinīta-bhāvena hastāñjalim kṛtvā sarva-bhūtānām ātmānaṃ taṃ kamala-nayanaṃ devatāṃ dadarśa ||
Nang makita ko ang sukat ngunit pambihirang kapangyarihan ng nilalang na may walang-hanggang lakas, at masdan ang maningning na bata na may di-mabilang na ningning, maingat akong lumapit. Sa kababaang-loob ay pinagtagpo ko ang aking mga palad, at minasdan ang diyos na may matang-lotus—ang panloob na Sarili ng lahat ng nilalang—at pinarangalan ang banal na pagdalo sa pamamagitan ng masinop na debosyon.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined humility before the sacred: true recognition of divine power leads not to fear or pride but to reverent approach (yatna) and respectful conduct (vinīta-bhāva, añjali), acknowledging the divinity as the inner Self of all beings.
The narrator (speaking as Vaiśampāyana) describes witnessing an extraordinarily radiant, childlike divine manifestation. He then approaches carefully and, with folded hands, receives darśana of the lotus-eyed deity identified as the Self of all creatures.