Shloka 124
सततं धावमानश्ष् चिन्तयानो विशाम्पते । (भ्रमंस्तत्र महीपाल यदा वर्षगणान् बहून् ।) आसादयामि नैवान्तं तस्य राजन् महात्मन:,युधिष्ठिर! मैं निरन्तर दौड़ लगाता और चिन्तामें पड़ा रहता था। महाराज! जब बहुत वर्षोतक भ्रमण करनेपर भी उस महात्माके शरीरका अन्त नहीं मिला, तब मैंने मन, वाणी और क्रियाद्वारा उन वरदायक एवं वरेण्य देवताकी ही विधिपूर्वक शरण ली
satatam dhāvamānaś cintayāno viśāmpate | bhramaṁs tatra mahīpāla yadā varṣagaṇān bahūn | āsādayāmi naivāntaṁ tasya rājan mahātmanaḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Palaging tumatakbo sa kung saan-saan at nilalamon ng balisang pag-iisip, o panginoon ng mga tao, gumala ako roon sa loob ng maraming taon, o hari. Ngunit hindi ko matagpuan ang wakas—ang huling hangganan—ng dakilang-kaloobang iyon. Kaya, o hari, ako’y sumilong—ayon sa wastong ritwal at ganap na pagtalima—sa kaloob-na-nagbibigay at pinakakarapat-dapat sambahing diyos, sa isip, salita, at gawa.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Human effort and prolonged searching may still fail before what is vast or transcendent; when one reaches the limits of one’s capacity, the text highlights disciplined refuge in the divine—integrating mind, speech, and action—as an ethically complete response.
The speaker describes ceaseless wandering and anxious searching over many years, unable to find the ‘end’ or final limit of a great being; recognizing this impasse, he turns with proper observance to a boon-giving, venerable deity, seeking guidance and resolution.