Shloka 18
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
सरस्वत्युवाच न चाशुचिरनप्यिनिर्णिक्तपाणि- नब्रिह्मविज्जुहुयान्नाविपश्चित् | बुभुत्सव: शुचिकामा हि देवा नाश्रद्धानाद्धि हविर्जुषन्ति,सरस्वतीने कहा--मुने! जो अपवित्र है, जिसने हाथ-पैर (भी) नहीं धोये हैं, जो वेदके ज्ञानसे वज्चित है, जिसे वेदार्थका कोई अनुभव नहीं है, ऐसे पुरुषको अग्निमें आहुति नहीं देनी चाहिये। देवता दूसरोंके मनोभावको जाननेकी इच्छा रखते हैं, वे पवित्रता चाहते हैं, अतः: श्रद्धाहीन मनुष्यके दिये हुए हविष्यको ग्रहण नहीं करते हैं
Sarasvaty uvāca—na cāśucir na apy anirṇikta-pāṇir na brahma-vit juhuyān nāvipāścit | bubhutsavaḥ śuci-kāmā hi devā na aśraddadhānād dhi havir juṣanti ||
Sinabi ni Sarasvatī: “Ang marumi, o yaong hindi naghugas ng mga kamay (at mga bahagi ng katawan), ang salat sa kaalaman sa Veda at hindi marunong umunawa sa kahulugan nito—ang gayong tao’y hindi dapat maghandog ng alay sa apoy. Nais ng mga diyos na malaman ang panloob na saloobin ng sumasamba at hinahangad nila ang kalinisan; kaya’t hindi nila tinatanggap ang handog ng taong walang pananampalataya.”
ताक्ष्य उवाच
Educational Q&A
Ritual action is not merely external: purity (śauca), competence/understanding (Vedic knowledge and discernment), and faith (śraddhā) are essential. Without inner sincerity and cleanliness, offerings are considered ineffective because the gods respond to the worshipper’s intention.
Sarasvatī delivers an instruction on proper sacrificial conduct, warning that an impure or faithless person—especially one lacking Vedic understanding—should not perform fire-offerings, since the gods do not accept oblations offered without purity and faith.