Shloka 10
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
स दृष्टवा फाल्गुनं वीरं चिरस्य प्रियमागतम् । पर्यष्वजत दाशार्ह: पुन: पुनररिंदम:,फिर धौम्य मुनिका पूजन किया। तत्पश्चात् नकुल-सहदेवने आकर उनके चरणोंमें मस्तक झुकाये। इसके बाद निद्राविजयी अर्जुनको हृदयसे लगाकर श्रीकृष्णने द्रौपदीको भलीभाँति सान्त्वना दी। परमप्रिय वीरवर अर्जुनको दीर्घकालके बाद आया देख शत्रुदमन श्रीकृष्णने उन्हें बार-बार हृदयसे लगाया
sa dṛṣṭvā phālgunaṃ vīraṃ cirasya priyam āgatam | paryaṣvajata dāśārhaḥ punaḥ punar arindamaḥ ||
Nang makita niya si Phālguna (Arjuna), ang bayaning minamahal na nagbalik matapos ang mahabang panahon, si Dāśārha (Śrī Kṛṣṇa)—ang manlulupig ng mga kaaway—ay niyakap siya nang paulit-ulit. Ipinakikita ng tagpong ito ang dharmikong init ng pagkakamag-anak at pagkakaibigan: ang matuwid na pagsalubong sa nagtiis ng hirap, at ang pagbabalik ng sigla at pagkakaisa ng mga kakampi.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic friendship: honoring and strengthening a loved one who returns after hardship. Repeated embrace signifies steadfast loyalty, emotional support, and the ethical duty to restore courage and unity among companions.
Vaiśaṃpāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, on seeing Arjuna (Phālguna) return after a long absence, embraces him repeatedly, expressing deep affection and reaffirming their bond.