Shloka 22
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
अब इन पाण्डवोंके वनवासका बारहवाँ वर्ष आ पहुँचा था। उसे भी वनमें सानन्द व्यतीत करनेके लिये उनके मनमें बड़ा उत्साह था। अपनी अद्भुत कान्तिसे प्रकाशित होते हुए तपस्वी पाण्डव चैत्ररथ वनके समान शोभा पानेवाले उस वनसे निकलकर मरुभूमिके पास सरस्वतीके तटपर गये और वहीं निवास करनेकी इच्छासे द्वैतवनके द्वैत सरोवरके समीप गये। उस समय पाण्डवोंका विशेष प्रेम सदा धनुर्वेदमें ही लक्षित होता था ।। समीक्ष्य तान् द्वैतवने निविष्टान् निवासिनस्तत्र ततो5भिजग्मु: तपोदमाचारसमाधियुक्ता- स्तृणोदपात्रावरणाश्मकुट्टा:,उन्हें द्वैतववनमें आया देख वहाँके निवासी उनके दर्शनके लिये निकट आये। वे सब-के- सब तपस्या, इन्द्रिय-संयम, सदाचार और समाधिमें तत्पर रहनेवाले थे। तिनकेकी चटाई, जलपात्र, ओढ़नेका कपड़ा और सिल-लोढ़े--यही उनके पास सामग्री थी
samikṣya tān dvaitavane niviṣṭān nivāsinas tatra tato 'bhijagmuḥ | tapodamācārasamādhiyuktās tṛṇodapātrāvaraṇāśmakutṭāḥ ||
Noon, dumating na ang ikalabindalawang taon ng paninirahan sa gubat ng mga Pāṇḍava. Malaki ang sigla ng kanilang loob upang gugulin din ang taong iyon sa gubat nang may galak. Ang mga Pāṇḍava na namumuhay bilang mga asceta, na nagliliwanag sa pambihirang ningning, ay lumabas mula sa gubat na kasingganda ng Chaitraratha at nagtungo sa pampang ng Sarasvatī malapit sa ilang; at sa pagnanais na manirahan doon, lumapit sila sa kambal na lawa (Dvaita) sa gubat ng Dvaitavana. Sa panahong iyon, ang natatanging pagkahilig ng mga Pāṇḍava ay laging nakikita sa sining ng pana. Nang makita silang nanirahan sa gubat ng Dvaita, ang mga naninirahan doon ay lumapit upang masilayan sila. Lahat sila’y nakatuon sa pag-aayuno at pagninilay, pagpipigil sa sarili, wastong asal, at malalim na pagninilay (samādhi); ang kanilang payak na pag-aari ay mga banig na damo, sisidlang tubig, telang pantakip, at mga kagamitang bato sa paggiling.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic ideals embodied by forest ascetics: austerity (tapas), sense-restraint (dama), ethical conduct (ācāra), and meditative steadiness (samādhi), along with deliberate simplicity in possessions—suggesting that inner discipline, not material abundance, is the basis of spiritual and moral strength.
After the Pāṇḍavas take up residence in the Dvaita forest, the local ascetics notice them and come to see them. The verse characterizes these residents by their disciplined lifestyle and minimal belongings, setting the tone of a spiritually charged forest setting during the exile.