Shloka 4
Bhīmasena’s Capture by the Serpent and Nahūṣa’s Self-Disclosure (भीमसेन-भुजङ्गग्रहणं नहुषोपाख्यानप्रस्तावः)
यथान्यायं महातेजा: शौच परममास्थित: (नमस्कृत्य त्रिनेत्राय वासवाय च पाण्डव: ।) गिरिकूबरपादाक्ष शुभवेणु त्रिवेणुमत्,महातेजस्वी अर्जुन पहले तो विधिपूर्वक स्नान करके शुद्ध हुए। फिर न्रिनेत्रधारी भगवान् शंकर और इन्द्रको नमस्कार करके उन्होंने वह अत्यन्त तेजस्वी दिव्य कवच धारण किया। तत्पश्चात् वे पृथ्वीरूपी रथपर आरूढ़ हो बड़ी शोभा पाने लगे। पर्वत ही उस रथका कूबर था, दोनों पैर ही पहिये थे और सुन्दर बाँसोंका वन ही त्रिवेणु (रथके अंगविशेष)-का काम देता था। तदनन्तर महाबाहु कुन्तीनन्दन अर्जुनने एक हाथमें गाण्डीव धनुष और दूसरेमें देवदत्त शंख ले लिया। इस प्रकार वीरोचित वेशसे सुशोभित हो उन्होंने क्रमश: उन दिव्यास्त्रोंको दिखाना आरम्भ किया। जिस समय उन दिव्यास्त्रोंका प्रयोग प्रारम्भ होने जा रहा था, उसी समय अर्जुनके पैरोंसे दबी हुई पृथ्वी वृक्षोंसहित काँपने लगी। नदियों और समुद्रोंमें उफान आ गया
yathānyāyaṁ mahātejāḥ śauca-paramam āsthitaḥ | namaskṛtya trinetrāya vāsavāya ca pāṇḍavaḥ || giri-kūbara-pādākṣaḥ śubha-veṇu-triveṇumat ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Alinsunod sa wastong tuntunin, si Arjuna na may dakilang ningning ay nagpakalinis muna sa pamamagitan ng pagligo at nanatili sa sukdulang kadalisayan. Pagkaraan, matapos yumuk at magbigay-galang kay Śaṅkara, ang Panginoong Tatlong-Mata, at kay Vāsava (Indra), isinuot niya ang lubhang maningning na baluting makalangit. Pagkatapos ay nagmistulang maringal siya na wari’y sinasakyan ang mismong daigdig na parang karwahe—ang bundok ang tila timon, ang dalawang paa ang mga gulong, at ang magagandang kawayanan ang nagsilbing mga kasangkapan ng karwahe. Sa anyong mandirigma, hinawakan niya ang busog na Gāṇḍīva sa isang kamay at ang kabibeng Devadatta sa kabila, at sunod-sunod na sinimulan ang pagpapamalas ng mga sandatang makalangit. Sa mismong sandaling pasisimulan na niyang paandarin ang mga banal na palaso, ang lupa sa ilalim ng kaniyang mga paa ay yumanig kasama ang mga punò, at ang mga ilog at ang dagat ay nag-alon sa matinding pag-uga.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power is framed by dharma: Arjuna begins with śauca (purity) and respectful homage to Śiva and Indra before handling divyāstras. The passage emphasizes that extraordinary capability must be preceded by discipline, propriety, and reverence—ethical restraint governing martial force.
Arjuna completes ritual purification, salutes Śiva (the Three-eyed) and Indra, dons divine armor, and appears in a heightened, almost cosmic heroic form. He takes up Gāṇḍīva and the Devadatta conch and starts to demonstrate celestial weapons; the natural world responds with omens—earthquake-like trembling and surging waters—signaling the magnitude of the impending astra-use.