तस्मिंश्न॒ तादृशे काले नारदश्नोदित: सुरै: आगगम्याह वच: पार्थ श्रवणीयमिदं नूप,नराधिप! उस समय देवताओंके कहनेसे देवर्षि नारद अर्जुनके पास आये और उनसे यह सुननेयोग्य बात कहने लगे--'अर्जुन! अर्जुन! इस समय दिव्यास्त्रोंका प्रयोग न करो। भारत! ये दिव्य अस्त्र किसी लक्ष्यके बिना कदापि नहीं छोड़े जाते
Vaiśampāyana uvāca: tasmiṁs tādṛśe kāle nāradaś coditaḥ suraiḥ āgamyāha vacaḥ pārtha śravaṇīyam idaṁ nṛpa-narādhipa; “arjuna arjuna, asmin samaye divyāstrāṇāṁ prayogaṁ mā kārṣīḥ; bhārata, ime divyā astrāṇi nirālambane lakṣye kadācid api na muñcanti.”
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa sandaling yaon na napakahalaga, dumating kay Arjuna ang pantas na si Nārada—na inudyukan ng mga diyos—at nagsalita ng mga salitang dapat pakinggang mabuti: “Arjuna, Arjuna, huwag mong gamitin ngayon ang mga sandatang makalangit. O inapo ni Bharata, ang mga sandatang selestiyal na ito’y hindi kailanman pinakakawalan nang walang tiyak na puntirya.” Itinatampok ng talatang ito ang pagpipigil: ang pambihirang kapangyarihan ay dapat pamahalaan ng paghatol at pananagutan, hindi ng bugso ng damdamin.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches ethical restraint: divine or extraordinary power (divyāstras) must not be used impulsively. Such weapons are to be deployed only with a clear, justified target—implying accountability, proportionality, and self-control as aspects of dharma.
At a tense moment, the gods prompt the sage Nārada to approach Arjuna. Nārada delivers a cautionary instruction, telling Arjuna not to use celestial weapons at that time and reminding him that such weapons are never released without a definite target.