Shloka 9
अर्जुनस्य निवातकवचवधाय नियोगः
Arjuna’s commissioning for the Nivātakavacas
यमास्थित: स्थावरजड़मानि विभावसुर्भावयतेडमितौजा: । तस्योदयं चास्तमनं च वीरा- स्तत्र स्थितास्ते ददृशुर्नसिंहा:,जिन भगवान् सूर्यका आश्रय लेकर अमित तेजस्वी अग्निदेव सम्पूर्ण स्थावर-जंगम प्राणियोंका पोषण करते हैं, उनके उदय और अस्तकी लीलाको पुरुषसिंह वीर पाण्डव वहाँ रहकर स्पष्ट देखते थे
Vaiśampāyana uvāca |
yam āsthitaḥ sthāvara-jaḍa-māni vibhāvasur bhāvayate ’mitaujāḥ |
tasyodayaṃ cāstamanaṃ ca vīrās tatra sthitās te dadṛśur nara-siṃhāḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa pag-asa at pagsandig sa Araw, ang makapangyarihan at maningning na Diyos ng Apoy ay nagtataguyod at nagpapahinog sa lahat ng nilalang—maging yaong gumagalaw at yaong di gumagalaw, pati ang wari’y walang buhay. At ang mga bayaning Pāṇḍava, mga leon sa hanay ng tao, na naninirahan doon, ay malinaw na nasaksihan ang araw-araw na pagsikat at paglubog ng Araw.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights cosmic interdependence and regularity: Agni’s sustaining power is portrayed as operating with the Sun as support, and the Pāṇḍavas observe the Sun’s orderly rising and setting. Ethically, it suggests steadiness, reverence for sustaining forces, and trust in dharmic order even during exile.
Vaiśampāyana describes the Pāṇḍavas living in the forest and witnessing the daily cycle of sunrise and sunset. The narration frames their situation within a larger cosmic rhythm, noting Agni’s role in nourishing beings under the Sun’s support.