Arjuna meets the Lokapālas, is tested by Indra, and is led to Amarāvatī for astra-śikṣā
Indraloka-gamana
एवमेतदनिर्देश्यं मार्गमावृत्य भानुमान् । पुन: सृजति वर्षाणि भगवान् भावयन् प्रजा:
evam etad anirdeśyaṃ mārgam āvṛtya bhānumān | punaḥ sṛjati varṣāṇi bhagavān bhāvayan prajāḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Gayon nga, ang Diyos na Araw—pagkatapos tabingan ang di-maipaliwanag na landas na iyon sa himpapawid—ay muling nagpapasibol ng mga ulan, upang alalayan at pakainin ang lahat ng nilalang. Sa kanyang maayos na pag-ikot at sa pagtatago ng kanyang daraanan, itinatakda niya ang mga panahon upang mapanatili ang buhay—ang lamig, init, at pag-ulan ay dumarating sa kani-kaniyang takdang oras.”
वैशम्पायन उवाच
The verse presents the Sun as a divine regulator of cosmic order: by veiling his celestial course and moving in due season, he sustains life by producing rain and thereby nourishes all beings. It frames seasonal change as purposeful governance that supports the world.
Vaiśampāyana explains a cosmological process: the Sun, after obscuring his subtle path in the sky, again generates rainfall. This action is described as an intentional, beneficent act that promotes the flourishing of all creatures.