Arjuna meets the Lokapālas, is tested by Indra, and is led to Amarāvatī for astra-śikṣā
Indraloka-gamana
यस्मिन ब्रह्मसदश्चैव भूतात्मा चावतिष्ठते । प्रजापति: सृजन् सर्व यत् किज्चिज्जड्र्मागमम्
yasmin brahmasadaś caiva bhūtātmā cāvatiṣṭhate | prajāpatiḥ sṛjan sarvaṃ yat kiñcij jaṅgamāgamam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa kahariang iyon nakatayo ang sariling bulwagan ng kapulungan ni Brahmā, kung saan ang Panginoon ng mga nilalang—si Brahmā, ang panloob na Sarili ng lahat ng umiiral—ay laging nananahan, lumilikha ng lahat ng naririto, maging gumagalaw o di-gumagalaw.”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames Brahmā as the abiding source and inner self of beings, emphasizing a moral-cosmic order: creation is not random but sustained by a governing intelligence, and the ideal ‘assembly’ symbolizes righteous, orderly governance aligned with that cosmic dharma.
Vaiśampāyana describes a transcendent location identified as Brahmā’s court, portraying Brahmā/Prajāpati seated there and continuously engaged in creating all forms of life—both animate (moving) and inanimate (immovable).