Shloka 266
प्रययौ देवगन्धर्व: स्तूयमानो महाद्युति: । उन अश्वोंके हिनहिनानेकी आवाज विजयकी सूचना देनेवाली थी। उनमेंसे प्रत्येक अश्व स्वयं हिनहिनाकर दूसरेको भी इसके लिये प्रेरणा देता था। उस विशाल रथपर आखरूढ़ हो महातेजस्वी राजाधिराज भगवान् कुबेर देवताओं और गन्धर्वोके मुखसे अपनी स्तुति सुनते हुए चले
vaiśampāyana uvāca | prayayau devagandharvaḥ stūyamāno mahādyutiḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang maningning na panginoon ng mga Yakṣa, si Kubera—na sinasamahan ng mga diyos at mga Gandharva—ay lumisan habang ang kanilang mga tinig ay pumupuri sa kanya. Ang paghingal at paghihiyaw ng kanyang mga kabayo ay tila hudyat ng tagumpay; bawat kabayo’y humihiyaw at ginaganyak ang iba na sumabay. Sumakay ang dakilang hari sa malawak na karwahe, at si Kubera ay nagpatuloy, nakikinig sa mga himno ng papuri mula sa mga hukbo ng langit.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the traditional epic idea that righteous power and legitimate sovereignty are accompanied by auspicious signs and public (even divine) affirmation—praise, order, and harmony in the retinue—suggesting that authority should be aligned with cosmic approval rather than mere force.
Vaiśampāyana narrates Kubera’s departure: he rides a great chariot with horses whose neighing is interpreted as a sign of victory, while gods and Gandharvas praise him as he proceeds.