अर्जुनागमनम्
Arjuna’s Arrival and Reunion on the Sacred Mountain
ततः क्षिप्तमिवात्मान द्रौपद्या स परंतप: । नामृष्यत महाबाहु: प्रहारमिव सद्भव:
tataḥ kṣiptam ivātmānaṃ draupadyā sa parantapaḥ | nāmṛṣyata mahābāhuḥ prahāram iva sadbhavaḥ ||
Pagkaraan, ang manununog ng mga kaaway ay nakadamang para bang itinaboy siya ni Draupadī, at hindi niya iyon natiis—gaya ng marangal na lalaki na di makapagtiis ng isang hampas. Ang sandaling iyon ay tumimo bilang paglapastangan sa dangal, at ang kanyang paggalang-sa-sarili ay bumangon upang tumutol.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical weight of honor and self-respect: a person of noble disposition experiences humiliation as a real injury, and is tested in how he responds—whether with restraint and discernment or with reactive anger.
Vaiśampāyana narrates that the hero (described as parantapa and mahābāhu) feels as if Draupadī has rejected or slighted him; he cannot bear the affront, experiencing it like a physical blow.