Saubha-ākhyāna: Śālva’s Approach and the Fortification of Dvārakā (सौभाख्यानम्—द्वारकायाः सुरक्षाविधानम्)
ततः सुतुमुलं युद्ध चारुदेष्णविविन्ध्ययो: । वृत्रवासवयो राजन् यथा पूर्व तथाभवत्,राजन्! तदनन्तर चारुदेष्ण और विविन्ध्यमें वैसा ही भयंकर युद्ध होने लगा, जैसा पहले इन्द्र और वृत्रासुरमें हुआ था
tataḥ sutumulaṃ yuddhaṃ cārudeṣṇavivindhyayoḥ | vṛtrāvāsavayo rājan yathā pūrvaṃ tathābhavat rājan ||
Pagkaraan, O Hari, sumiklab ang isang lubhang magulong labanan sa pagitan nina Cārudeṣṇa at Vivindhya—gaya noong unang panahon ng nakapanghihilakbot na sagupaan nina Vṛtra at Vāsava (Indra). Ipinahihiwatig ng paghahambing na ito na ang digmaan, kapag pinatatakbo ng pagmamataas at poot, ay lumolobo tungo sa mapanirang puwersang yayanig sa daigdig, inuulit ang sinaunang huwaran ng karahasan.
वायुदेव उवाच
By likening a human duel to the primordial Indra–Vṛtra conflict, the verse highlights how unchecked enmity and martial pride can magnify a fight into catastrophic violence, repeating archetypal patterns. The ethical undertone is a warning: war easily escalates beyond proportion when driven by passion rather than restraint and dharma.
Vāyudeva tells the king that a fierce battle erupts between Cārudeṣṇa and Vivindhya. Its intensity is compared to the legendary battle between Indra (Vāsava) and the asura Vṛtra, emphasizing the terrifying scale and tumult of the combat.