Shloka 12
Saubha-ākhyāna: Śālva’s Approach and the Fortification of Dvārakā (सौभाख्यानम्—द्वारकायाः सुरक्षाविधानम्)
तस्य बाणमयं वर्ष जाम्बवत्या: सुतो महत् । मुमोच भरतश्रेष्ठ यथा वर्ष सहस्रदूक्ू,भरतश्रेष्ठ! जाम्बवतीकुमारने उसके ऊपर भारी बाणवर्षा की, मानो इन्द्र जलकी वर्षा कर रहे हों। महाराज! सेनापति क्षेमवृद्धिने साम्बकी उस भयंकर बाणवर्षाको हिमालयकी भाँति अविचल रहकर सहन किया
tasya bāṇamayaṁ varṣa jāmbavatyāḥ suto mahat | mumoca bharataśreṣṭha yathā varṣa sahasradṛk ||
O pinakamainam sa mga Bharata, ibinuhos ng anak ni Jāmbavatī sa kaniya ang isang napakalakas na ulang-palaso, na wari’y si Indra na may sanlibong mata ang nagbubuhos ng bagyo. Ngunit ang kumandante ng kalaban ay nagtiis sa kakila-kilabot na bugso na iyon nang hindi natinag, matatag na parang Himalaya.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness under assault: true martial excellence is not only striking power (the arrow-volley) but also unwavering endurance and self-control when faced with overwhelming force.
Jāmbavatī’s son releases a massive volley of arrows at an opponent, compared to Indra’s torrential rain; the opponent (described in the accompanying gloss as a commander) bears the attack without flinching, likened to the immovable Himālaya.