Shloka 60
Kubera’s Fivefold Nīti and Protection of the Pāṇḍavas (वैश्रवणोपदेशः)
शिखण्डिनीभि: सहिताँललतामण्डलकेषु च । मेघतूर्यरवोद्दाममदनाकुलितान् भृूशम्,वहाँ लता-मण्डपोंमें मोरिनियोंके साथ नाचते हुए मोर दिखायी देते थे। जो मेघोंकी मृदंगतुल्य गम्भीर गर्जना सुनकर उद्दाम कामसे अत्यन्त उन्मत्त हो रहे थे। वे अपनी मधुर केकाध्वनिका विस्तार करके मीठे स्वरमें संगीतकी रचना करते थे और अपनी विचित्र पाँखें फैलाकर विलासयुक्त मदालसभावसे वनविहारके लिये उत्सुक हो प्रसन्नताके साथ नाच रहे थे। कुछ मोर लतावल्लरियोंसे व्याप्त कुटजवृक्षोंके कुज्जोंमें स्थित हो अपनी प्यारी मोरिनियोंके साथ रमण करते थे और कुछ कुटजोंकी डालियोंपर मदमत्त होकर बैठे थे तथा अपनी सुन्दर पाँखोंके घटाटोपसे युक्त हो मुकुटके समान जान पड़ते थे। कितने ही सुन्दर मोर वृक्षोंके कोटरोंमें बैठे थे। पाण्डवोंने उन सबको देखा
śikhaṇḍinībhiḥ sahitāṁ lalitāmaṇḍalakeṣu ca | meghatūrya-ravoddāma-madanākulitān bhṛśam ||
Wika ni Vaiśampāyana: Sa mariringal na mga silong ng baging, nakita ang mga paboreal na sumasayaw kasama ang mga inahing paboreal—lubhang nababagabag at nagiging balisa dahil sa marahas na pag-alab ng pagnanasa nang marinig nila ang malalim, parang tambol na ugong ng mga ulap. Pinahahaba nila ang matatamis na huni at wari’y lumilikha ng awit; at sa paglaladlad ng kanilang sari-saring balahibo, sila’y sumasayaw nang may mapaglarong lambing at masayang pagkalango, sabik sa ligaya ng gubat. Ang ilan ay naglalaro kasama ang minamahal sa mga masukal na kuṭaja na balot ng mga gumagapang na halaman; ang iba nama’y nakadapo, lasing sa panahon, sa mga sanga ng kuṭaja, at ang kapal ng kanilang maringal na balahibo’y tila korona; at marami ring magagandang paboreal ang nakaupo sa mga guwang ng mga punò. Nasaksihan ng mga Pāṇḍava ang lahat ng ito.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers a contemplative nature tableau rather than a direct moral injunction: it highlights how beings respond to seasonal rhythms (the monsoon’s thunder stirring desire and joy). In the Vana Parva context, such scenes underscore the forest as a living moral and emotional landscape—inviting restraint, observation, and inner steadiness amid powerful impulses.
Vaiśampāyana describes what the Pāṇḍavas see in the forest: peacocks and peahens in vine-bowers and kuṭaja groves, excited by the cloud-roar, calling melodiously, spreading their plumage, dancing, and sporting—some perched on branches, others in tree hollows—forming a vivid monsoon scene witnessed by the exiled heroes.