Shloka 49
Kubera’s Fivefold Nīti and Protection of the Pāṇḍavas (वैश्रवणोपदेशः)
फलैरमृतकल्पैस्तानाचितान् स्वादुभिस्तरून् | तथैव चम्पकाशोकान् केतकान् बकुलांस्तथा
phalair amṛtakalpais tān ācitān svādubhis tarūn | tathaiva campakāśokān ketakān bakulāṁs tathā
Wika ni Vaiśampāyana: Doon, ang mga punò ay hitik sa matatamis na bunga na wari’y mismong amṛta; at gayundin ay naroon ang mga punòng campaka at aśoka, ang mga halamang ketaka, at ang mga punòng bakula—sagana sa mababangong, mapalad na halaman na lalo pang nagpapadama ng payapang, pinagpala na gubat.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves descriptive and ethical-narrative framing: it presents the forest as abundant and auspicious, suggesting that even in exile or hardship, the world can offer sustaining beauty and nourishment—encouraging steadiness and receptivity rather than despair.
Vaiśampāyana describes a forest region rich with sweet, nectar-like fruits and fragrant trees (campaka, aśoka, ketaka, bakula), building the atmosphere of a serene, fertile woodland setting within the Vana Parva narrative.