Shloka 72
Kubera’s Arrival and the Disclosure of Agastya’s Curse
Vaiśaṃpāyana–Janamejaya Narrative
पपात रुधिरादिग्ध॑ संदष्टदशनच्छदम् । त॑ निहत्य महेष्वासो युधिष्ठिरमुपागमत् । स्तूयमानो द्विजाग्रयैस्तु मरुद्धिरिव वासव:,दाँतोंसे दबे हुए ओठवाला वह मस्तक खूनसे लथपथ होकर गिर पड़ा था। इस प्रकार जटासुरको मारकर महान धनुर्धर भीमसेन युधिष्ठिरके पास आये। उस समय श्रेष्ठ द्विज उनकी भूरि-भूरि प्रशंसा कर रहे थे, मानो मरुद्गण देवराज इन्द्रके गुण गा रहे हों
papāta rudhirādigdhaḥ saṃdaṣṭa-daśana-cchadam | taṃ nihatya maheṣvāso yudhiṣṭhiram upāgamat | stūyamāno dvijāgryais tu marudbhir iva vāsavaḥ ||
Ang ulo niya, nababalutan ng dugo at ang mga labi’y nakadiin dahil sa pagkakakagat ng nagngangalit na mga ngipin, ay bumagsak sa lupa. Sa gayon, matapos mapatay si Jaṭāsura, lumapit kay Yudhiṣṭhira ang dakilang mamamana na si Bhīmasena. Noon, ang mga pinakadakilang dwija na mga pantas ay nagbunyi at nagpuri sa kanya nang sagana, na wari’y ang mga Marut ay umaawit ng mga kabutihan ni Vāsava (Indra).
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic heroism: force is employed not for cruelty but to remove a threat and protect the righteous; rightful action is then acknowledged by the learned, suggesting that courage aligned with duty earns legitimate praise.
After killing the demon Jaṭāsura, Bhīma comes back to Yudhiṣṭhira. The sages present extol Bhīma’s deed, likening their praise to the Maruts celebrating Indra.