Shloka 2
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
कुबेरभवनाभ्याशे जातां पर्वतनिझरै: । सुरम्यां विपुलच्छायां नानाद्रुमलताकुलाम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार आगे बढ़नेपर भीमसेनने कैलास पर्वतके निकट कुबेरभवनके समीप एक रमणीय सरोवर देखा, जिसके आस-पास सुन्दर वनस्थली शोभा पा रही थी। बहुत-से राक्षस उसकी रक्षाके लिये नियुक्त थे। वह सरोवर पर्वतीय झरनोंके जलसे भरा था। वह देखनेमें बहुत ही सुन्दर, घनी छायासे सुशोभित तथा अनेक प्रकारके वृक्षों और लताओंसे व्याप्त था
kubera-bhavanābhyāśe jātāṁ parvata-niḥjharaiḥ | suramyāṁ vipula-cchāyāṁ nānā-druma-latākulām ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Malapit sa tahanan ni Kubera, na pinupuno ng tubig mula sa mga talon sa bundok, naroon ang isang kaaya-ayang lawa—malawak ang lilim at siksik sa sari-saring punò at mga baging. Sa salaysay, ito ang tanda ng pag-usad ni Bhīma sa isang bantay-saradong, di-pangkaraniwang pook; ang ganda ng kalikasan at lapit sa banal ay kapwa tukso at pagsubok: ang lakas ng bayani ay dapat tumbasan ng pagpipigil at wastong asal habang lumalapit siya sa nasasakupan ng isang diyos.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a liminal space near a deity’s abode: beauty and abundance are not merely scenic but a test. Approaching divine territory calls for dharmic restraint—strength must be governed by discipline and respect for sacred boundaries.
The narrator describes a lake near Kubera’s residence, nourished by mountain waterfalls and shaded by dense vegetation. It sets the stage for Bhīma’s movement into a guarded, extraordinary region associated with Kubera and the Himalayan sacred landscape.