Shloka 153
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां सौगन्धिकाहरणे त्रिपउचाशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi tīrthayātrāparvaṇi lomaśatīrthayātrāyāṃ saugandhikāharaṇe tripañcāśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Vana Parva, sa bahaging ukol sa paglalakbay-dambana sa mga banal na tawiran (Tīrtha-yātrā Parva), sa salaysay ng paglalakbay ni Lomāśa, sa pangyayaring hinggil sa pagdadala ng mababangong bulaklak na saugandhika—ang ika-isang daan at limampu’t ikatlong kabanata. Ito ay isang kolofon na nagmamarka ng pagsasara ng kabanata at naglalagay sa salaysay sa mas malawak na balangkas ng aral: ang pagkatapon sa gubat, ang nagpapabanal na kapangyarihan ng paglalakbay-dambana, at ang pagsubok sa pagnanasa, pagmamataas, at pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself teaches by framing: it reminds the reader that the forest-exile narrative is embedded in a pilgrimage context, where sacred travel is meant to refine character. The surrounding Saugaṇdhika episode is traditionally read as a test of desire and pride, urging restraint, humility, and alignment with dharma even amid hardship.
This line is not a spoken narrative event but an editorial closure: it announces that the chapter has ended and identifies its placement—Vana Parva, within the Tīrtha-yātrā section, specifically Lomāśa’s pilgrimage account, in the episode about obtaining the fragrant saugaṇdhika flowers.