Shloka 21
Hanūmān’s Embrace, Counsel, and Promise to Amplify Bhīma’s Battle-Roar
Gandhamādana Continuation
सब लोग सदा एक परमात्मदेवमें ही चित्त लगाये रहते थे। सब लोग एक परमात्माके ही नामका जप और उन्हींकी सेवा-पूजा किया करते थे। सबके वर्णाश्रमानुसार पृथक्- पृथक् धर्म होनेपर भी वे एकमात्र वेदको ही माननेवाले थे और एक ही सनातनधर्मके अनुयायी थे ।। चातुराश्रम्ययुक्तेन कर्मणा कालयोगिना । अकामफलसंयोगातृ प्राप्रुवन्ति परां गतिम्,सत्ययुगके लोग समय-समयपर किये जानेवाले चार आश्रमसम्बन्धी सत्कर्मोंका अनुष्ठान करके कर्म-फलकी कामना और आसक्ति न होनेके कारण परम गति प्राप्त कर लेते थे
cāturāśramya-yuktena karmaṇā kāla-yoginā | akāma-phala-saṃyogāt prāpnuvanti parāṃ gatim ||
Wika ni Bhima: “Sa Panahon ng Katotohanan (Satya Yuga), ang isip ng mga tao ay matatag na nakatuon sa iisang Kataas-taasang Panginoon. Palagi nilang inuusal ang Kanyang pangalan at naglilingkod at sumasamba sa Kanya. Bagaman nagkakaiba ang mga tungkulin ayon sa varṇa at āśrama, kinikilala nila ang iisang Veda at sinusunod ang iisang walang-hanggang dharma. Sa pagsasagawa, sa tamang panahon, ng mga mabubuting gawaing itinakda para sa apat na āśrama, at dahil wala silang pagnanasa at pagkapit sa bunga ng gawa, narating nila ang pinakamataas na kalagayan.”
भीम उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined performance of one’s āśrama-based duties, done at the proper time and without desire for results, leads to the highest good. It links ethical life (varṇāśrama-dharma) with inner renunciation (akāma, non-attachment) and devotion to the one Supreme Lord.
Bhīma describes the ideal conduct of people in Satya-yuga: their minds were fixed on the one God, they practiced divine name-recitation and worship, accepted the Veda as sole authority, and—despite differing social and life-stage duties—followed one eternal dharma, attaining the supreme state through desireless action.