Shloka 33
सौगन्धिकपुष्पप्रसङ्गः — The Saugaṇdhika Lotus and Bhīma’s Approach to Hanūmān
सूर्यवैश्वानरसमैस्तपसा भावितात्मभि: । महर्षिभिमोक्षपरैर्यतिभिर्नियतेन्द्रिये:,वह शोभासम्पन्न आश्रम अवर्णनीय था। देवोचित कार्योंका अनुष्ठान उसकी शोभा बढ़ाता था। उस आश्रममें फल-मूल खाकर रहनेवाले, कृष्णमृगचर्मधारी, जितेन्द्रिय, अग्नि तथा सूर्यके समान तेजस्वी और तपःपूत अन्तःकरणवाले महर्षि, मोक्षपरायण, इन्द्रिय- संयमी संन््यासी तथा महान् सौभाग्यशाली ब्रह्मवादी ब्रह्मभूत महात्मा निवास करते थे। महातेजस्वी, बुद्धिमान धर्मपुत्र युधिष्ठिर पवित्र और एकाग्रचित्त होकर भाइयोंके साथ उन आश्रमवासी महर्षियोंके पास गये। युधिष्ठिरको आश्रममें आया देख वे दिव्यज्ञानसम्पन्न सब महर्षि अत्यन्त प्रसन्न होकर उनसे मिले और उन्हें अनेक प्रकारके आशीर्वाद देने लगे। सदा वेदोंके स्वाध्यायमें तत्पर रहनेवाले उन अग्नितुल्य तेजस्वी महात्माओंने प्रसन्न होकर युधिष्ठिरका विधिपूर्वक सत्कार किया और उनके लिये पवित्र फल-मूल, पुष्प और जल आदि सामग्री प्रस्तुत की
sūryavaiśvānara-samaiḥ tapasā bhāvitātmabhiḥ | maharṣibhir mokṣa-parair yatibhir niyatendriyaiḥ ||
Sinabi ni Ghaṭotkaca: “Ang ashram na iyon ay di-masukat sa paglalarawan sa ningning nito, at tinitirhan ng mga dakilang rishi—mga taong disiplinado ang mga pandama at mahigpit sa pagtalima—na ang kalooban ay hinubog ng tapas na nagliliyab na gaya ng Araw at ng banal na apoy na Vaiśvānara. Ang mga pantas na iyon, nakatuon sa paglaya, ay nabubuhay sa prutas at ugat, nakasuot ng balat ng itim na antelope, at nagniningning sa kadalisayang bunga ng pagninilay at pagtitiis. Nang dumating si Yudhiṣṭhira, anak ni Dharma, makapangyarihan at marunong, kasama ang kanyang mga kapatid—dalisay at iisa ang loob—nagalak ang mga rishí na may banal na pananaw; pinagpala siya, tinanggap ayon sa tuntunin, at inihain ang mga handog na dalisay: prutas, ugat, bulaklak, at tubig.”
घटोत्कच उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ethical ideal of inner discipline: sages become radiant and authoritative through tapas (austerity), sense-control, and a liberation-oriented life. It also highlights dharmic hospitality—welcoming a righteous guest with blessings and simple, pure offerings.
Ghaṭotkaca describes an extraordinary hermitage inhabited by mokṣa-focused, self-restrained seers. Yudhiṣṭhira arrives with his brothers during their forest life, and the sages joyfully receive him, bless him, and honor him with traditional offerings such as fruits, roots, flowers, and water.