Shloka 135
Adhyāya 136: Yavakrī–Bharadvāja Saṃvāda and the Bāladhī–Dhanuṣākṣa Gāthā
Arrogance, Boons, and Nimitta
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां यवक्रीतोपाख्याने पज्चत्रिंशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi tīrthayātrāparvaṇi lomaśatīrthayātrāyāṃ yavakrītopākhyāne pañcatriṃśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon nagtatapos ang ika-isang daan at tatlumpu’t anim na kabanata ng Vana Parva ng Śrī Mahābhārata, sa loob ng bahaging ukol sa paglalakbay-panalangin (Tīrtha-yātrā Parva), sa salaysay ng paglalakbay ni Lomaśa, sa pangyayaring tumutukoy kay Yavakrīta. Ang pangwakas na kolofon na ito’y hudyat ng pagwawakas ng isang yunit ng salaysay na naglalayong magbalangkas ng pagninilay sa dharma sa pamamagitan ng banal na paglalakbay at mga kuwentong huwaran.
लोगश उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself teaches indirectly: the Mahābhārata organizes ethical instruction through framed episodes—here, pilgrimage and an exemplary tale (Yavakrīta)—so that reflection on dharma is anchored in remembered narratives and sacred contexts.
This line is not dialogue content but a formal closing statement marking the end of Adhyāya 136 in the Vana Parva, specifically within the Tīrtha-yātrā section and the Yavakrīta episode narrated in the context of Lomaśa’s pilgrimage.