Shloka 24
Gaṅgā-Tīrtha Darśana and the Prelude to the Yavakrīta–Indra Exemplum (लोमश-युधिष्ठिर संवादः)
बन्द्ुवाच अहं पुत्रो वरुणस्योत राज्ञ- स्तत्रास सत्रं द्वादशवार्षिकं वै । सत्रेण ते जनक तुल्यकालं तदर्थ ते प्रहिता मे द्विजाग्रया:,बन्दी बोला--महाराज जनक! मैं राजा वरुणका पुत्र हूँ। मेरे पिताके यहाँ भी आपके इस यज्ञके समान ही बारह वर्षोमें पूर्ण होनेवाला यज्ञ हो रहा था। उस यज्ञके अनुष्ठानके लिये ही (जलमें डुबानेके बहाने) कुछ चुने हुए श्रेष्ठ ब्राह्मणोंको मैंने वरूणलोकमें भेज दिया था
Bandī uvāca—ahaṃ putro varuṇasyota rājñas tatrāsa satraṃ dvādaśavārṣikaṃ vai | satreṇa te janaka tulyakālaṃ tadarthaṃ te prahitā me dvijāgryāḥ ||
Sinabi ni Bandin: “O Haring Janaka, ako’y anak ni Haring Varuṇa. Sa kaharian ng aking ama ay may isang satra na handog na tumatagal ng labindalawang taon, kasin-haba ng iyong paghahandog. Para sa ritong iyon, ipinadala ko ang piling pinakadakilang mga Brahmin—ang mga pangunahing dvija—sa daigdig ni Varuṇa, sa pagkukunwaring sila’y ilulubog sa tubig.”
अष्टावक्र उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between ritual ambition and moral conduct: even when framed as serving a grand sacrifice, forcibly sending Brahmins away ‘by a pretext’ raises questions about dharma, consent, and the limits of ritual justification.
Bandin identifies himself as Varuṇa’s son and explains why many Brahmins disappeared from Janaka’s court: he had sent chosen Brahmins to Varuṇa’s realm to serve a parallel twelve-year satra being conducted there, using the excuse of drowning/submerging them.