Shloka 48
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ते तु वचने केशवेन महात्मना । तस्मिन् वीरसमावाये संरब्धेष्वथ राजसु,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! रोषावेशसे भरे हुए राजाओंकी मण्डलीमें उस वीरसमुदायके मध्य महात्मा केशवके ऐसा कहनेपर धृष्टद्युम्म आदि भाइयोंसे घिरी और कुपित हुई पांचालराजकुमारी द्रौपदी भाइयोंके साथ बैठे हुए शरणागतवत्सल श्रीकृष्णके पास जा उनकी शरणकी इच्छा रखती हुई उनसे बोली
vaiśampāyana uvāca |
evam ukte tu vacane keśavena mahātmanā |
tasmin vīra-samāvāye saṁrabdheṣv atha rājasu ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang mabigkas na ng dakilang-loob na Keśava ang mga salitang iyon, sa gitna ng pagtitipon ng mga bayani—habang nag-aalab sa galit ang mga hari—lumihis ang salaysay kay Draupadī. Napalilibutan ng kanyang mga kapatid at nagngangalit sa poot, lumapit siya kay Kṛṣṇa, ang mahabaging kanlungan ng mga api, upang humingi ng pag-iingat at maghanda sa pagsasalita.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a setting dominated by royal anger and competitive pride, the verse frames an ethical pivot: instead of escalating violence, the vulnerable party seeks śaraṇa (refuge) in a protector committed to dharma. It highlights that righteous protection and counsel can restrain wrath and redirect action toward justice.
After Kṛṣṇa (Keśava) speaks, the scene is an assembly of heroes where kings are enraged. The narration (as reflected in the accompanying context) moves to Draupadī—angered and supported by her brothers—approaching Kṛṣṇa as a compassionate protector, intending to speak and seek his shelter.