Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
विक्रीड्य सुचिरं भीमो राक्षसेन सहानघ । निजघान महावीर्यस्तं तदा निर्बलं बली,निष्पाप श्रीकृष्ण! महापराक्रमी और बलवान् भीमसेनने उस राक्षसके साथ बहुत देरतक खिलवाड़ करके उसके निर्बल हो जानेपर उसे मार डाला
vikrīḍya suciraṃ bhīmo rākṣasena sahānagha | nijaghāna mahāvīryas taṃ tadā nirbalaṃ balī ||
Matapos makipaglaro sa rākṣasa nang matagal, si Bhīma—makapangyarihan sa tapang at lakas—ay saka niya pinaslang nang ito’y nanghina na. Ipinakikita ng tagpong ito ang nakalalamang na kapangyarihan ni Bhīma at ang mabigat na batas ng digmaan: kapag ang kalaban ay nagawang mawalan ng kakayahan, nagtatapos ang tunggalian nang tiyak, kahit pa kanina’y itinuring lamang iyon ng nagwagi na pagpapamalas ng lakas.
राक्षस उवाच
The verse highlights the asymmetry of power in righteous struggle: a hero may restrain himself or test an opponent, but once the opponent is incapacitated, the conflict is concluded decisively. It invites reflection on restraint, proportionality, and the finality of violence in dharmic narratives.
Bhīma engages a rākṣasa for a long time as if in sport, then, when the rākṣasa becomes weak, Bhīma kills him, demonstrating his superior strength and martial dominance.