Shloka 23
श्रुत्वा तु ते तस्य वच: प्रतीता- स्तांक्षापि दृष्टवा सुकुशानतीव । नेत्रोद्धवं सम्मुमुचुर्महार्हा दुःखार्तिजं वारि महानुभावा:,युधिष्ठिरका यह वचन सुनकर उन्हें कुछ सान्त्वना मिली। परंतु पाण्डवोंको अत्यन्त दुर्बल देखकर वे परम पूजनीय महानुभाव यादव वीर दुःख और वेदनासे पीड़ित हो आँसू बहाने लगे
śrutvā tu te tasya vacaḥ pratītās tāṁś cāpi dṛṣṭvā sukṛśān atīva | netroddhavaṁ sammumucur mahārhā duḥkhārtijaṁ vāri mahānubhāvāḥ ||
Nang marinig ang kanyang mga salita, bahagya silang napawi ang pangamba; subalit nang makita nilang labis na payat at nanghihina ang mga Pāṇḍava, ang mga kagalang-galang at dakilang-loob na bayani ng Yādava ay hindi napigil ang luha—tubig na isinilang ng dalamhati ang umagos mula sa kanilang mga mata, sapagkat sila’y tinamaan ng lungkot at kirot.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when wise counsel brings temporary reassurance, true nobility is shown by compassionate responsiveness to others’ suffering; dharma includes empathy and shared grief, not mere detachment.
After hearing Yudhiṣṭhira’s words, the listeners feel some consolation, but when they actually see the Pāṇḍavas’ extreme weakness, the venerable heroes are overcome and shed tears born of sorrow.