Shloka 27
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
सहस्र॑ं वाजिनामेकं शुल्कार्थ मे प्रदीयताम् तस्मै प्रादात् सहस््न॑ं वै वाजिनां वरुणस्तदा
sahasraṁ vājinām ekaṁ śulkārthaṁ me pradīyatām | tasmai prādāt sahasraṁ vai vājināṁ varuṇas tadā ||
Sinabi ni Akṛtavraṇa: “Ibigay sa akin ang isang libong kabayo bilang śulka (halagang pangkasal).” Kaya noon, si Varuṇa ay tunay na nagkaloob sa kanya ng isang libong kabayo. Ipinakikita ng pangyayaring ito na ang mga kasunduang pangmundo—dito, ang pormal na ‘halaga’ na kaugnay ng pag-aasawa—ay natutupad sa pamamagitan ng basbas ng mga diyos; at ang paniningil na tinanggap na ay tinutugunan nang walang panlilinlang.
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic fulfillment of social obligations: when a legitimate demand (here, the śulka connected with marriage) is agreed upon, it should be met straightforwardly; divine support is portrayed as enabling the honoring of such commitments.
Akṛtavraṇa states his requirement—one thousand horses as śulka. Varuṇa then provides exactly that: a thousand horses, satisfying the stated condition.