Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
एकत: श्यामकर्णानां पाण्डुराणां तरस्विनाम् । सहसतं वाजिनां शुल्कमिति विद्धि द्विजोत्तम,उस समय राजा गाधिने कठोर व्रतका पालन करनेवाले ब्रह्मर्षि ऋचीकसे कहा -- द्विजश्रेष्ठ! हमारे कुलमें पूर्वजोंने जो कुछ शुल्क लेनेका नियम चला रखा है, उसका पालन करना हमलोगोंके लिये भी उचित है। अतः आप यह जान लें कि इस कन्याके लिये एक सहसख्र वेगशाली अश्व शुल्करूपमें देने पड़ेंगे, जिनके शरीरका रंग तो सफेद और पीला मिला हुआ-सा और कान एक ओरसे काले रंगके हों
ekataḥ śyāmakarṇānāṁ pāṇḍurāṇāṁ tarasvinām | sahasataṁ vājināṁ śulkam iti viddhi dvijottama ||
Wika ni Akṛtavraṇa: “Alamin mo, O pinakamainam sa mga Brahmana: ang dote ay isang libong kabayong matutulin—mapusyaw ang kulay, at maitim ang isang tainga.” Sa daloy ng salaysay, iginigiit ng hari na ang kaugaliang minana tungkol sa śulka (dote/halaga ng kasal) ay dapat tuparin bilang tungkuling moral, kahit mabigat ang hinihingi.
अकृतव्रण उवाच
The verse highlights the force of kula-dharma (family/ancestral custom): the king frames adherence to inherited social rules—here, the śulka for marriage—as a binding ethical duty, even when the requirement is demanding.
A king states the required bride-price for a maiden: one thousand swift horses of pale color with a dark ear on one side, addressing a Brahmin as “dvijottama” and presenting the demand as established ancestral practice.