Shloka 7
Ṛśyaśṛṅga’s Luring, Rainfall at Aṅga, and Reconciliation with Vibhāṇḍaka (ऋश्यशृङ्गोपाख्यानम्)
दृष्टवैव तामृष्यश्ड्: प्रह्ृष्ट: सम्भ्रान्तरूपो5भ्यपतत् तदानीम् | प्रोवाच चैनां भवत: श्रमाय गच्छाव यावन्न पिता ममैति,उसे देखते ही ऋष्यशुंग मुनि हर्ष-विभोर हो उठे और घबराकर तुरंत उसके पास दौड़ गये। निकट जाकर उन्होंने कहा--'ब्रह्मन! मेरे पिताजी जबतक लौटकर नहीं आते, तभीतक मैं और आप--दोनों आपके आश्रमकी ओर चल दें”
dṛṣṭvaiva tām ṛṣyaśṛṅgaḥ prahṛṣṭaḥ sambhrāntarūpo 'bhyapatat tadānīm | provāca caināṃ bhavataḥ śramāya gacchāva yāvan na pitā mamaiti ||
Pagkakita pa lamang niya sa babae, napuno ng tuwa ang pantas na si Ṛṣyaśṛṅga; balisa ang anyo, agad siyang tumakbo palapit. Paglapit niya, magalang niyang sinabi: “Kagalang-galang, para sa inyong kaginhawahan, halina’t magtungo tayo sa inyong ermitanyo—kahit hanggang sa makabalik ang aking ama.”
विभाण्डक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights courteous conduct and the impulse to offer comfort to a guest, while also showing how innocence and emotional agitation can cloud discernment—an ethical tension central to the Ṛṣyaśṛṅga episode.
Vibhāṇḍaka narrates that Ṛṣyaśṛṅga, upon seeing the woman, becomes delighted and flustered, rushes to her, and politely proposes that they go together to her hermitage until his father returns.