Shloka 20
विन्ध्यवृद्धिनिवारणम् — The Restraint of the Vindhya
Agastya’s Injunction
इन्द्र आदि सब देवताओंने मिलकर भयसे मुक्त होनेके लिये मन्त्रणा की। फिर वे समस्त देवता सबको शरण देनेवाले, शरणागतवत्सल, अजन्मा एवं सर्वव्यापी, अपराजित वैकुण्ठनाथ भगवान् नारायणदेवकी शरणमें गये और नमस्कार करके उन मधुसूदनसे बोले -- || त्वं नः स्रष्टा च भर्ता च हर्ता च जगत: प्रभो । त्वया सृष्टमिदं विश्वं यच्चेड़ं यच्च नेड़ति
tvaṁ naḥ sraṣṭā ca bhartā ca hartā ca jagataḥ prabho | tvayā sṛṣṭam idaṁ viśvaṁ yac ceḍaṁ yac ca neḍati ||
Ang mga diyos, na nagnanais makalaya sa takot, ay nagtipon upang magpayo. Pagkaraan, silang lahat ay lumapit upang manalig kay Nārāyaṇa—ang Tagapagtanggol ng lahat, mapagmahal sa mga humihingi ng kanlungan, hindi isinilang, laganap sa lahat ng dako, di-matatalo, ang Panginoon ng Vaikuṇṭha. Yumukod sila at nagbigay-galang, at nagsalita kay Madhusūdana: “O Panginoon, Ikaw ang aming lumikha, ang aming tagapag-alaga, at Ikaw rin ang nagwawakas at nagbabalik ng sanlibutan. Ang buong sansinukob na ito ay nilikha Mo—kapwa ang gumagalaw at ang hindi gumagalaw.”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse affirms Nārāyaṇa as the supreme ground of reality: the one who creates, sustains, and withdraws the cosmos, encompassing both moving and unmoving beings. Ethically, it models śaraṇāgati—turning to the highest refuge when fear and disorder arise.
Indra and the other gods, troubled by fear, deliberate and then approach Nārāyaṇa for protection. They praise him with a theological confession of his cosmic sovereignty before presenting their request.