Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
ते तं दिवसशेषेण वर्टं गत्वा तु पाण्डवा: । ऊषुस्तां रजनीं वीरा: संस्पृश्य सलिलं शुचि,संध्या होते-होते उस वटके निकट पहुँचकर शूरवीर पाण्डवोंने पवित्र जलका स्पर्श (आचमन और संध्यावन्दन आदि) करके वह रात वहीं व्यतीत की
te taṁ divasaśeṣeṇa vaṭaṁ gatvā tu pāṇḍavāḥ | ūṣuḥ tāṁ rajanīṁ vīrāḥ saṁspṛśya salilaṁ śuci ||
Nang papalubog na ang araw, narating ng mga Pāṇḍava ang punong iyon. Hinipo ng mga bayani ang dalisay na tubig—isinagawa ang mga kaugalian ng paglilinis at ang pagsamba sa dapithapon—at doon nila ginugol ang gabi.
वैशम्पायन उवाच
Even in adversity, the Pāṇḍavas uphold dharma through cleanliness, self-restraint, and regular religious duties (purificatory water-touch and evening observance), showing that ethical steadiness is maintained by disciplined daily conduct.
Near day’s end the Pāṇḍavas arrive at a banyan tree, perform purification by touching clean water (implying ācamana and sandhyā rites), and then spend the night there.