Shloka 10
हिरण्यपुरवर्णनम्
Description of Hiraṇyapura and the Nivātakavacas
उदयन नित्यशकश्चात्र चन्द्रमा रश्मिबाहुभि: | अमृतं स्पृश्य संस्पर्शात् संजीवयति देहिन:,वहाँ प्रतिदिन उदय लेनेवाले चन्द्रमा अपनी किरणमयी भुजाओंसे अमृतका स्पर्श कराकर उसके द्वारा यहाँके मरणासन्न जीवोंको जीवन प्रदान करते हैं
udayan nityaśakaś cātra candramā raśmibāhubhiḥ | amṛtaṁ spṛśya saṁsparśāt saṁjīvayati dehinaḥ ||
Sinabi ni Nārada: “Dito, araw-araw sumisikat ang buwan at, sa mga bisig na yari sa sinag, hinahaplos nito ang amṛta; sa pagdampìng iyon, ibinabalik nito ang buhay sa mga nilalang na halos mamatay.” Ipinahihiwatig ng larawang ito ang dharmikong pananaw sa kaayusang kosmiko: ang mga ritmo ng kalangitan ay hindi lamang palamuti, kundi siyang sumusuporta at nag-iingat sa buhay na may katawan.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic-cosmic ethic: the universe is structured to sustain life. The moon’s regular rising and its life-giving rays symbolize benevolent order, suggesting that rightful rhythms and duties (svadharma/ṛta) nourish and protect beings.
Nārada describes a cosmological process: the moon, rising daily, reaches the nectar (amṛta) with its rays and, through that contact, revitalizes beings who are close to death—an image of celestial support for life in the world.