Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
न दु:खं राज्यहरणं न च द्यूते पराजय: । प्रत्राजनं तु पुत्राणां न मे तद् दुःखकारणम्
na duḥkhaṁ rājyaharaṇaṁ na ca dyūte parājayaḥ | pratrājanaṁ tu putrāṇāṁ na me tad duḥkhakāraṇam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Hindi ang pagkawala ng kaharian ang aking dalamhati, ni ang pagkatalo sa sugal na dice. Kahit ang pagpapatapon sa aking mga anak sa gubat ay hindi, para sa akin, ang sanhi ng pagdadalamhati. Ngunit ang aking marangal at napakagandang manugang ay napilitang pumasok sa bulwagang panghari na iisang kasuotan lamang ang suot at tiisin ang mababangis na salita ng masasama—ano pang hihigit na pighati kaysa rito?”
वैशम्पायन उवाच
The verse ranks moral injury above material loss: losing power, wealth, or even suffering exile is bearable, but the public dishonoring of a virtuous woman in the assembly is portrayed as the deepest grief and a grave breach of dharma.
In the Udyoga Parva’s recollection of the causes leading to war, the speaker contrasts earlier calamities (loss of kingdom, defeat at dice, exile of the sons) with the most painful event: the daughter-in-law’s humiliation in the sabhā, which becomes a decisive ethical outrage driving the conflict.