Shloka 35
Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
दयावान् सर्वभूतेषु हीनिषेवो महास्त्रवित् । मृदुश्च सुकुमारश्न धार्मिकश्च प्रियश्ष मे
dayāvān sarvabhūteṣu hrīniṣevo mahāstravit | mṛduś ca sukumāraś ca dhārmikaś ca priyaś ca me |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Siya’y mahabagin sa lahat ng nilalang, mahinhin at marunong magpakumbaba, dakilang dalubhasa sa mga sandata; banayad at maselan ang likas, matuwid sa dharma, at lalo kong minamahal. O Madhusūdana Kṛṣṇa, ibalita mo sa akin ang hinggil sa bayaning Sahadeva, anak ni Mādrī—isang dakilang mamamana na nagniningning sa larangan ng digmaan, naglilingkod sa lahat ng kanyang mga kapatid, bihasa sa paghimay ng dharma at artha, at nasa sigla ng kabataan. Pinupuri ng lahat ng kanyang mga kapatid ang kanyang mapagpala at huwarang asal; tapat siya sa nakatatandang kapatid, pinuno sa mga labanan, at laging masigasig sa paglilingkod sa akin. Ikuwento mo sa akin ang tungkol sa kanya.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ideal kṣatriya excellence as inseparable from ethical virtues: compassion toward all beings, modesty, gentleness, and dharmic conduct, alongside martial competence. It also elevates service to elders and solidarity with brothers as marks of true nobility.
In the Udyoga Parva’s pre-war context, a speaker (as reported by Vaiśampāyana) asks Kṛṣṇa (Madhusūdana) for news about Sahadeva. Sahadeva is praised through a catalogue of virtues—battlefield prowess, discernment of dharma and artha, and devoted service—highlighting his role and character among the Pāṇḍavas.