अध्याय ८७: कृष्णस्य हस्तिनापुरप्रवेशः
Krishna’s Entry into Hastināpura and Court Reception
अतः इस विषयमें जो अच्छे उपाय हों, जिनसे श्रीकृष्णको इन बातोंका पता न लगे और मेरे इस मन्तव्यमें कोई विघ्न न पड़ सके, उन्हें आप मुझे बताइये ।।
vaiśampāyana uvāca | tasya tad vacanaṃ śrutvā ghoraṃ kṛṣṇābhisaṃhitam | dhṛtarāṣṭraḥ sahāmātyo vyathito vimanābhavat ||
“Kaya sabihin mo sa akin ang mabubuting paraan sa bagay na ito, upang hindi mahalata ni Krishna ang mga ito at upang walang hadlang na sumapit sa aking balak.” Sinabi ni Vaishampayana: “O Hari! Nang marinig ni Dhritarashtra, kasama ang kanyang mga ministro, ang kakila-kilabot na panukala ni Duryodhana na naglalayong dayain si Krishna, siya’y nayanig sa dalamhati at nalugmok sa pagkalumbay.”
वैशम्पायन उवाच
Schemes rooted in deceit—especially against a righteous messenger like Kṛṣṇa—carry an inherent moral dread (ghoratā) and destabilize the mind. Even when outward power supports wrongdoing, conscience and fear of adharma can surface as inner agitation and dejection.
After Duryodhana’s frightening proposal concerning Kṛṣṇa (a plot to trick or harm him), the narrator reports Dhṛtarāṣṭra’s reaction: he and his ministers are shaken and become despondent, indicating anxiety about the consequences of such a plan.