Shloka 53
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
महातेजस्वी वीरवर युधिष्ठिर! तुमने द्यूतसभामें द्रौपदीके साथ जो दुःख उठाया है
duḥkhāni hi mahātmānaḥ prāpnuvanti yudhiṣṭhira | devair api hi duḥkhāni prāptāni jagatīpate ||
“O Yudhiṣṭhira, pinakamainam sa mga bayani at puspos ng ningning! Ang dalamhating tiniis mo sa bulwagan ng sugal kasama si Draupadī; ang malulupit na salitang ibinato sa iyo ni Karṇa, ang anak ng kutsero; at ang matinding pighating sinapit ni Draupadī dahil kina Jaṭāsura at Kīcaka—kasinsama ng sinapit ni Damayantī noong una—ang lahat ng pagdurusang ito ay sa hinaharap ay magiging ligaya para sa iyo. Kaya huwag kang manlumo; sapagkat napakalakas ng pasya ng tadhana. Tunay, dumarating ang pagdurusa sa mga dakilang-loob, O Yudhiṣṭhira; maging ang mga diyos, O panginoon ng lupa, ay nakaranas din ng pighati. Kaya huwag magdalamhati: makapangyarihan ang kautusan ng kapalaran, at ang mga sakit na iyong dinala ay sa takdang panahon ay mahihinog bilang kabutihan para sa iyo.”
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches endurance and moral steadiness: suffering is not a sign of personal failure, since even the noblest and even the gods encounter sorrow. One should therefore bear adversity without despair, trusting that time and destiny can transform hardship into future good.
Śalya addresses Yudhiṣṭhira in the Udyoga Parva, consoling him as the great war approaches. He reframes the Pandavas’ past humiliations and trials as part of a powerful destiny, urging Yudhiṣṭhira to abandon grief and stand firm in his kingly duty.