Shloka 19
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
(यथैव पाण्डवास्तुभ्यं तथैव भवते हाहम् । अनुमान्यं च पाल्यं च भक्त च भज मां विभो ।।
vaiśaṃpāyana uvāca | (yathaiva pāṇḍavās tubhyaṃ tathaiva bhavate hāham | anumān̄yaṃ ca pālyaṃ ca bhaktaś ca bhaja māṃ vibho ||) śalya uvāca | evam etan mahārāja yathā vadasi pārthiva | evaṃ dadāmi te prīta evam etad bhaviṣyati || vaiśaṃpāyana uvāca | kṛtam ity abravīc chalyaḥ kim anyat kriyatām iti | kṛtam ity eva gāndhāriḥ pratyuvāca punaḥ punaḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Kung paanong mahal sa iyo ang mga Pāṇḍava, gayon din ako. O Panginoon, sapagkat ako’y iyong deboto, nararapat akong tanggapin at ingatan mo; kaya’t kupkupin mo ako sa iyong pangangalaga.” Sumagot si Śalya: “Ganyan nga, O dakilang hari; O tagapamahala ng mga tao, tama ang iyong sinabi. Nalulugod ako at ipinagkakaloob ko sa iyo ang biyayang ito; magkakaganito nga.” Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, sinabi ni Śalya, “Tapos na. Ano pa ang dapat kong gawin?” Nang marinig iyon, si Duryodhana, anak ni Gāndhārī, ay paulit-ulit na sumagot, “Tapos na—natupad mo na ang lahat para sa akin,” na nagpapahiwatig na si Śalya ang magiging pinunong kumandante ng kanyang hukbo.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how loyalty and the language of devotion can be used to claim protection and honor from a powerful patron, and how kingship operates through granting boons that create binding obligations—ethical pressure is created by promises publicly affirmed as ‘kṛtam’ (done).
In the lead-up to war, Duryodhana secures Śalya’s commitment: Śalya agrees to grant what Duryodhana asks, and the exchange is sealed with repeated affirmations that the request is fulfilled—understood as Śalya becoming the leader of Duryodhana’s forces.