अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
आजगाम सभामन्यां देवावसथवर्चसम् | स तत्र विषयैर्युक्त: कल्याणैरतिमानुषै:
ājagāma sabhām anyāṃ devāvasathavarcasaṃ | sa tatra viṣayair yuktaḥ kalyāṇair atimānuṣaiḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, dumating siya sa isa pang bulwagang kapulungan, nagniningning na parang tahanan ng mga diyos. Doon ay natagpuan niyang ito’y nilagyan ng mariringal na kagamitan—mapalad, pino, at lampas sa karaniwang gawang-tao—na nagpapahiwatig ng kaayusang maharlika, kasaganaan, at hinubog na kapangyarihang magtatakda ng balangkas ng mga pasyang pampamahalaan na nalalapit.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores how outward order and auspicious splendor in a royal court symbolize disciplined governance and prosperity; such settings frame ethical deliberation by reminding rulers that power should be exercised with refinement and responsibility, not mere display.
The narrator describes someone arriving at another assembly-hall that shines like a divine abode, and finding it richly furnished with excellent, almost superhumanly crafted amenities—setting the scene for subsequent courtly proceedings and counsel.