Shloka 4
तस्मादनभिरूपाभिरन्वाम्भिम्मा त्वं समर्च्छ॑सि । अथवा यह भी सम्भव है कि बिना नौकाके अगाध सरोवरमें तैरनेवाले पुरुषको जैसे उसकी गहराईका पता नहीं चलता, उसी तरह आप मुझे अच्छी तरह न जानते हों। इसीलिये आप अनुचित वचनोंद्वारा मुझपर आशक्षेप कर रहे हैं ।। ३ ई ।। कथं हि भीमसेनं मां जानन् कश्नन माधव
tasmād anabhirūpābhir anvābhimāṁ tvaṁ samarcchasi | athavā yad api sambhavaḥ—vinā naukāyā agādha-sarovare tairṇavataḥ puruṣasya yathā tasya gāḍhatāyāḥ parijñā na bhavati, tathā bhavān mām samyag na jānīyāt | tasmād asad-vacanaiḥ mayi āśaṅkṣepaṁ karosi || kathaṁ hi bhīmasenaṁ māṁ jānan kaścana mādhava… ||
Kaya nga sinasalakay mo ako ng mga salitang hindi angkop sa pagkakataon. O maaari ring ganito: gaya ng lalaking lumalangoy sa malalim na lawa nang walang bangka at hindi tunay na nalalaman ang lalim nito, gayon din marahil ay hindi mo ako lubos na kilala. Kaya ka nagbubuga ng mga parinig laban sa akin sa pamamagitan ng di-wastong pananalita. Sapagkat paano nga ba may sinumang nakakakilala sa akin—kay Bhīmasena—ang makapagsasalita nang ganyan, O Mādhava…?
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
The verse stresses restraint and propriety in speech: making insinuations or using unseemly words is unethical, especially when one does not fully know another’s true capacity or character.
Bhīma responds sharply to Mādhava (Kṛṣṇa), saying that the reproachful insinuations arise either from unfit speech or from not truly knowing Bhīma—illustrated by the metaphor of a swimmer who cannot gauge a lake’s depth without a boat.