Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
ब्रुवतस्तत्र मे वाक््यं धर्मार्थसहितं हितम् । निशम्य पार्थिवा: सर्वे नानाजनपदेश्वरा:
bruvatastatra me vākyaṃ dharmārthasahitaṃ hitam | niśamya pārthivāḥ sarve nānājanapadeśvarāḥ ||
Doon, magsasalita ako—mga salitang kapaki-pakinabang, nakaugat sa dharma at sa praktikal na layon. Makikinig ang lahat ng mga hari, mga panginoon ng sari-saring kaharian. Sa pagdinig nila sa aking pinag-isipang payo, hahantong sila sa malinaw na hatol na moral: na si Yudhiṣṭhira ay naninindigan sa katuwiran at katotohanan, at na ang maling asal ni Duryodhana ay itinulak ng kasakiman. Sa gayon, ang etikal na pasya ng nagkakatipong mga pinuno ay nagiging bahagi ng pampulitikang bigat na bumabalot sa nalalapit na tunggalian.
युधिछिर उवाच
Speech should be both dharmic and purposeful (dharma + artha), aiming at the welfare (hita) of all; such speech clarifies moral responsibility—truthfulness and righteousness on one side, greed-driven wrongdoing on the other.
Yudhiṣṭhira explains that when he speaks in the royal gathering, the assembled kings from many realms will hear his dharma- and artha-aligned words and arrive at a firm judgment about the characters involved—recognizing Yudhiṣṭhira as righteous and truthful and seeing Duryodhana’s misconduct as arising from greed.