Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
शत्रुसूदन! कुलीन पुरुषकी निन्दा हो या वध--इनमेंसे वध ही उसके लिये अत्यन्त गुणकारक है; निन्दा नहीं। निन्दा तो जीवनको घृणित बना देती है ।।
tadaiva nihato rājan yadaiva nirapatrapaḥ | ninditaś ca mahārāja pṛthivyāṁ sarvarājabhiḥ ||
O Hari, ang walang-hiya na si Duryodhana ay, sa isang diwa, napatay na noong sandaling hinatulan siya ng lahat ng hari sa ibabaw ng lupa. Para sa taong marangal, ang hayagang pagsansala ay higit na mapanira kaysa kamatayan: ang kamatayan ay maaaring mag-ingat ng dangal, ngunit ang kahihiyan ay ginagawang kasuklam-suklam ang mismong buhay.
युधिछिर उवाच
The verse frames public condemnation (nindā) as a form of moral death for a kṣatriya: honor sustains life’s worth, and when a person is universally censured, his social and ethical standing collapses as if he were already slain.
Yudhiṣṭhira addresses the king and remarks that Duryodhana’s shamelessness has already met its downfall: once all rulers denounce him, he is effectively ‘killed’ in reputation, foreshadowing the inevitable ruin that follows adharma.