Udyoga-parva Adhyāya 71 — Kṣatra-dharma Counsel, Public Legitimacy, and Mobilization
तत्रैषा परमा काष्ठा रौद्रकर्मक्षयोदया । यद् वयं कौरवान् हत्वा तानि राष्ट्राण्यवाप्रुम:
tatraiṣā paramā kāṣṭhā raudrakarmakṣayodayā | yad vayaṃ kauravān hatvā tāni rāṣṭrāṇy avāprumaḥ ||
“Ngunit sa bagay na ito, ito ang sukdulang hangganan—ang nakapanghihilakbot na rurok at tinatawag na ‘tagumpay’ ng isang malupit na gawa: na patayin namin ang mga Kaurava at sa gayon ay makamtan ang mga kahariang iyon. Ang ganitong panalo ay mabibili lamang sa halagang kakila-kilabot na karahasan, sapagkat darating ito matapos ang pagpatay sa marami na hindi naman tunay na may sala.”
युधिछिर उवाच
Yudhiṣṭhira frames victory gained by killing one’s own kin as a moral ‘extreme’: even if it yields kingdoms, it is the dreadful fruition of cruel action, because the path to such gain entails widespread, often undeserved, destruction.
In the Udyoga Parva’s pre-war deliberations, Yudhiṣṭhira reflects on the prospect of war with the Kauravas and rejects the idea of securing sovereignty through their slaughter, emphasizing the ethical cost and collateral killing that would accompany such a victory.