Udyoga Parva, Adhyāya 55 — Sañjaya’s Report on Pāṇḍava Readiness and Arjuna’s Dhvaja
संजय उवाच भौमन: सह शक्रेण बहुचित्रं विशाम्पते । रूपाणि कल्पयामास त्वष्टा धाता सदा विभो,संजयने कहा--प्रजानाथ! विश्वकर्मा त्वष्टा तथा प्रजापतिने इन्द्रके साथ मिलकर अर्जुनके रथकी ध्वजामें अनेक प्रकारके रूपोंकी रचना की है
sañjaya uvāca | bhaumanaḥ saha śakreṇa bahucitraṃ viśāmpate | rūpāṇi kalpayāmāsa tvaṣṭā dhātā sadā vibho ||
Sinabi ni Sañjaya: O panginoon ng mga tao, ang banal na panday na si Tvaṣṭṛ—kasama si Dhātṛ at kaagapay si Śakra (Indra)—ay lumikha, sa watawat ng karwahe ni Arjuna, ng maraming kahanga-hanga at sari-saring anyo, na hinubog nang may husay at walang patid na pagsisikap.
संजय उवाच
Even in a world moving toward war, the text frames power and artistry as ethically meaningful when aligned with dharma: divine skill is portrayed as supporting rightful purpose, strengthening morale through symbols rather than mere display.
Sañjaya reports that Tvaṣṭṛ, along with Dhātṛ and with Indra’s association, creates many varied forms—understood in context as figures on a warrior’s standard (dhvaja), embellishing the chariot with potent, inspiring imagery before the great conflict.